Hoe moet flexibele verpakking worden ontworpen voor recycling?
Het concept van recyclebaarheid
Consumenten zijn steeds meer bezorgd over de milieu-impact van verpakkingsafval dat thuis wordt gegenereerd. Ze zoeken naar alternatieven om dit te verminderen, terwijl ze ook rekening houden met het effect ervan op de uiteindelijke kosten van producten.
Van hun kant werken bedrijven in dezelfde richting en hanteren ze verschillende benaderingen: het verminderen van het gewicht en de dikte van materialen, het verkleinen van de afmetingen van verpakkingen, het kiezen van materialen die recycling vergemakkelijken, enz.
Het doel van verpakkingsrecycling is om te voorkomen dat het afval wordt door het een tweede leven te geven. Deze materialen worden niet altijd omgezet in nieuwe verpakkingen; ze kunnen worden gebruikt om verschillende objecten te produceren, zoals containers, auto-onderdelen, straatmeubilair en vele andere toepassingen.
Welke kenmerken moet flexibele verpakking hebben om recyclebaar te zijn?
Niet alle flexibele verpakkingen zijn op dezelfde manier recyclebaar of gerecycled. Om hun recyclebaarheid te garanderen, zijn verschillende elementen nodig:
Een selectief inzamelingssysteem, bijvoorbeeld via gele recyclingbakken
Een efficiënt scheidingssysteem, uitgevoerd in sorteercentra
Een recyclingproces aangepast aan het type materiaal
Een markt die in staat is het gerecyclede materiaal te gebruiken
Om dit systeem te laten werken, moet het ook economisch haalbaar zijn. Hoewel technisch gezien bijna alle polymeren kunnen worden gerecycled, zijn sommige processen zo complex en kostbaar dat ze onpraktisch worden.
Verpakkingen moeten dus aan bepaalde specifieke voorwaarden voldoen om effectief te kunnen worden verwerkt in recyclingsystemen.
Dit artikel onderzoekt de factoren die flexibele verpakkingen recyclebaar maken, volgens de richtlijnen die in de flexibele verpakkingssector zijn vastgesteld.
Recyclingprocessen
Deze variëren afhankelijk van de samenstelling van het materiaal en het beoogde gebruik van het gerecyclede polymeer. Hier zijn de belangrijkste methoden:
Mechanische recycling
Dit proces bestaat uit puur mechanische stappen, zonder de polymeerketens te verbreken:
Versnipperen: het verkleinen van de verpakking tot vlokken. Wassen: Verwijdering van verontreinigingen met behulp van een oplossing van water en reinigingsmiddelen. De vlokken worden gescheiden op dichtheid; polyolefinen zoals PP en PE drijven, terwijl PET en PS zinken.
Optische scheiding (optioneel): Identificatie en sortering van de vlokken.
Drogen: Maximale vochtverwijdering.
Decontaminatie: Verhitting van de vlokken om ongewenste stoffen te verwijderen.
Granulatie: Extrusie van de vlokken om korrels te produceren.
Oplossingsrecycling (fysisch)
Dit proces lost het polymeer op zonder de moleculaire structuur te veranderen, waardoor verontreinigingen worden verwijderd. Het wordt vaak gebruikt voor polystyreen en soms voor polyolefinen.
Chemische recycling
Ook wel moleculaire recycling genoemd, omvat het depolymeriseren van polymeren in monomeren, die opnieuw kunnen worden gepolymeriseerd om de oorspronkelijke materialen te worden. Dit proces, gebaseerd op thermische of chemische behandelingen, maakt de behandeling van meerlaagse kunststoffen of materialen die hun eigenschappen hebben verloren na verschillende cycli van mechanische recycling mogelijk.
Materiaalontwerp
Materiaal- en laagcompatibiliteit
Eenlaagse verpakkingen, bestaande uit één materiaal, zijn het meest geschikt voor recycling. Meerlaagse verpakkingen, vaak gemaakt van kunststoffen, aluminium of papier, vormen daarentegen een probleem omdat de componenten ervan vóór recycling moeten worden gescheiden, waardoor het proces complex en kostbaar wordt.
Sommige meerlaagse structuren, zoals die van polyethyleen (PE) en polypropyleen (PP), worden echter als recyclebaar beschouwd omdat ze tot dezelfde polymeerfamilie behoren, de polyolefinen. Andere polymeren, zoals EVOH, kunnen in kleine hoeveelheden (<5%), worden geaccepteerd, omdat ze goede barrière-eigenschappen bieden met een minimale dikte.
Additieven, coatings en inkten
Additieven en coatings die worden gebruikt om de barrière-eigenschappen van verpakkingen te verbeteren
kunnen recycling bemoeilijken. Het is daarom raadzaam om hun gebruik te minimaliseren of
alternatieven te kiezen die compatibel zijn met het basismateriaal. Bijvoorbeeld, het verminderen van
metalen coatings bevordert de recyclebaarheid.
Inkten op waterbasis hebben de voorkeur omdat ze kunnen worden afgewassen,
in tegenstelling tot onoplosbare inkten die het materiaal verontreinigen.
Andere verpakkingscomponenten
Functies zoals hersluitbare ritsen of kleppen moeten idealiter worden gemaakt
van hetzelfde materiaal als de hoofdverpakking om extra sortering tijdens
recycling te voorkomen.
